Ik ben dol op leren. Dat is altijd al zo geweest. Geef me een boek, een cursus, een workshop, een podcast of een training en ik ben enthousiast. Sterker nog, ik moet mezelf soms afremmen. Er zijn zoveel interessante dingen te leren dat ik me met gemak voor drie levens aan opleidingen zou kunnen inschrijven. Mijn hoofd is een spons. En daar ben ik eigenlijk best blij mee. Die nieuwsgierigheid heeft me ontzettend veel gebracht. Niet alleen over Geweldloze Communicatie, maar ook

Ik heb lang gedacht dat Geweldloze Communicatie vooral ging over gesprekken. Over beter luisteren. Minder oordelen. Duidelijker zeggen wat je nodig hebt. Allemaal waardevol, maar inmiddels zie ik dat vooral als de buitenkant. De echte ontdekkingsreis begint op het moment dat ik nieuwsgierig word naar wat er in mij leeft. Dat klinkt voor veel mensen waarschijnlijk als geitenwollen sokken. Voor mij voelt het als een tropisch avontuur. De meeste mensen bewegen zich door hun binn

Ik denk dat dit één van de meest uitgesproken zinnen is die ik de afgelopen jaren heb gehoord. Misschien omdat ik veel met mensen spreek die midden in een ingewikkelde periode van hun leven zitten. Misschien omdat ik hem zelf ook weleens heb gedacht. Het is zo’n zin die bijna als een natuurwet klinkt. Alsof we ooit met elkaar hebben afgesproken dat moeilijke gevoelens prima zijn, zolang ze maar niet te zichtbaar worden. Natuurlijk mag je best vertellen dat je een rotdag hebt

Na een training hoor ik regelmatig iemand zeggen: "Eigenlijk is het heel simpel." Meestal glimlach ik dan. En meestal ondertitel ik die glimlach ook. Want diegene heeft helemaal geen ongelijk. Het is heel eenvoudig. Maar ik weet ook wat er waarschijnlijk gaat gebeuren. Over een paar dagen of weken ontstaat er een lastig gesprek. Iemand zegt iets onverwachts. Er wordt een gevoel geraakt. De spanning loopt op. En ineens blijkt die ogenschijnlijk eenvoudige methode verrassend mo

Vanmorgen vertelde ik mijn dochter dat we poffertjes gingen bakken. Ze sprong op. Ze gilde. Ze huppelde door de kamer. Haar hele lijf leek tegelijk "JAAAA!" te roepen. Ik moest lachen. Niet om de poffertjes, maar om haar. Om de vanzelfsprekendheid waarmee ze zich volledig liet meenemen door haar enthousiasme. Op dat moment realiseerde ik me hoeveel makkelijker het voor kinderen lijkt om zich helemaal over te geven aan hun gevoelens. Ergens onderweg leren veel van ons dat je o

Ik denk dat "goed" een van de grootste leugens is die we dagelijks vertellen. We liegen meestal niet bewust. We hebben geleerd dat dit het gewenste antwoord is. Dus wanneer iemand vraagt hoe het met ons gaat, zeggen we bijna automatisch dat alles goed is. Daarna praten we verder, terwijl er onder dat ene woord soms een hele wereld schuilgaat. We slapen slecht. We maken ons zorgen. We rouwen. We voelen ons overprikkeld, onzeker of alleen. Soms kost een gewone dag simpelweg mee

Het kan verrassend veel pijn doen als iemand iets voor je invult. Op zo'n moment voel ik me vaak niet echt gezien. Alsof iemand al besloten heeft wat ik denk, voel, wil of nodig heb, terwijl ik daar zelf nog niets over heb gezegd. Alsof iemand reageert op een beeld van mij, in plaats van op mij. Bijna iedereen maakt dit wel eens mee. Iemand gaat ervan uit dat je geen tijd hebt en nodigt je daarom niet uit. Iemand neemt een beslissing namens jou. Iemand denkt te weten wat goed

Wie boos is, krijgt al snel het advies om rustig te blijven. Om eerst even af te koelen. Om het los te laten. Om het niet zo persoonlijk te nemen. Boosheid wordt vaak behandeld als iets wat zo snel mogelijk moet verdwijnen, alsof het een foutmelding is in plaats van een boodschap. Dat vind ik jammer. Want onder veel van de gesprekken die ik voer, ligt precies die vraag verscholen: mag ik hier eigenlijk wel boos over zijn? Alsof woede eerst door een commissie moet worden goedg

"Ik heb graag een stevige arm om me heen, maar die moet wel stil liggen." Ik zei het laatst tegen een vriendin. Terwijl ik het uitsprak, moest ik zelf lachen. Want als je het zo hoort, klinkt het bijna absurd. Alsof ik een gebruiksaanwijzing voor een knuffel aan het geven was. Maar tegelijkertijd wist ik dat dit precies was wat ik bedoelde. Want ik hou van nabijheid. Ik vind het fijn als iemand een arm om me heen slaat wanneer ik verdrietig ben, moe ben of gewoon even behoeft