Een volle Spons

Ik ben dol op leren.

Dat is altijd al zo geweest. Geef me een boek, een cursus, een workshop, een podcast of een training en ik ben enthousiast. Sterker nog, ik moet mezelf soms afremmen. Er zijn zoveel interessante dingen te leren dat ik me met gemak voor drie levens aan opleidingen zou kunnen inschrijven.

Mijn hoofd is een spons.

En daar ben ik eigenlijk best blij mee. Die nieuwsgierigheid heeft me ontzettend veel gebracht. Niet alleen over Geweldloze Communicatie, maar ook over psychologie, systemisch werk, mediation, leiderschap en alles wat me hielp om mensen beter te begrijpen. Al die kennis vormt nog steeds de basis van mijn werk als trainer.

Lange tijd dacht ik ook dat dát was hoe ik beter zou worden. Meer kennis. Meer inzicht. Meer nuance. Mijn spons steeds een beetje voller maken.

Toen begon ik aan mijn certificering in Geweldloze Communicatie.

Ik keek er enorm naar uit. Natuurlijk wilde ik mezelf verder ontwikkelen, maar ik verwachtte vooral dat ik mijn spons weer verder zou vullen. Meer theorie. Meer inzichten. Meer verdieping.

Dat gebeurde ook.

Alleen bleek dat achteraf helemaal niet de belangrijkste ontwikkeling te zijn.

Mijn kennis kreeg een andere plek.

Ze verdween niet. Integendeel. Ik ben er nog steeds iedere dag dankbaar voor. De theorie was onderdeel van mij geworden. Ik hoefde er niet meer voortdurend bewust over na te denken. Daardoor ontstond er ruimte voor een heel andere vraag.

Vanuit welke plek communiceer ik eigenlijk?

Dat bleek uiteindelijk een veel interessantere vraag dan: Doe ik het goed?

Ik kon namelijk al best veel. Ik kon luisteren, begeleiden en de theorie toepassen. Ik kon aanwezig zijn bij gesprekken waarin mensen zichzelf en elkaar beter leerden begrijpen. Ik voelde me steeds zekerder als trainer en merkte dat de kennis die ik had opgedaan echt van waarde was.

Toch verschoof tijdens mijn certificering mijn aandacht langzaam naar iets heel anders.

Het ging over de plek van waaruit ik communiceerde.

Langzaam begon ik te zien dat twee mensen precies dezelfde woorden kunnen gebruiken, terwijl het gesprek totaal anders voelt.

Je kunt een vraag stellen vanuit oprechte nieuwsgierigheid.

Je kunt precies dezelfde vraag stellen terwijl je eigenlijk hoopt dat de ander eindelijk begrijpt wat jij bedoelt.

Je kunt empathie geven omdat je de ander werkelijk wilt ontmoeten.

Of omdat je wilt dat de spanning zo snel mogelijk verdwijnt.

De woorden kunnen hetzelfde zijn.

De ervaring is totaal anders.

En mensen voelen dat.

Tijdens mijn certificering verschoof mijn aandacht daarom langzaam van de theorie naar mezelf. Niet omdat ik belangrijker werd dan de ander, maar omdat ik ontdekte hoeveel invloed mijn eigen houding heeft op een gesprek. Kon ik aanwezig blijven als ik geraakt werd? Kon ik mijn eigen behoeften voelen zonder ze meteen te analyseren of te verklaren? Kon ik de ander werkelijk ruimte geven, zonder mezelf kwijt te raken?

Dat bleek veel lastiger dan een lijstje met behoeften uit mijn hoofd leren.

Langzaam veranderden behoeften voor mij van woorden naar ervaringen. Verbinding was niet langer een begrip dat ik kon uitleggen; ik begon te voelen hoe verbinding voor míj eigenlijk voelt. Vrijheid stond niet meer op een kaartje, maar werd iets wat ik in mezelf kon herkennen. Mijn hoofd begreep behoeften al jaren, maar mijn lijf begon ze pas echt te verstaan.

Achteraf denk ik dat juist daar mijn grootste ontwikkeling heeft plaatsgevonden.

Voor mij gaat die plek tegenwoordig over openheid. Over werkelijk aanwezig zijn bij wat er is, ook als ik het liever anders zou zien. Over acceptatie van mezelf én van de ander. Over verbinding, zonder dat die afhankelijk is van overeenstemming. En misschien nog wel het meest over vrijheid: de vrijheid om mezelf ruimte te geven, de vrijheid om de ander ruimte te geven en de vrijheid om niet voortdurend op zoek te hoeven naar het perfecte antwoord.

Sindsdien zijn gesprekken eigenlijk eenvoudiger geworden. Niet omdat ze minder ingewikkeld zijn, maar omdat ik minder hoef te dragen. Ik ben veel minder bezig met de vraag wat de juiste techniek is of welke behoefte ik nu precies moet benoemen. Alles wat ik heb geleerd is er nog steeds, alleen speelt het zich veel meer op de achtergrond af. Mijn aandacht ligt niet meer bij de methode, maar bij de ontmoeting.

Communicatie gebeurt niet alleen door wat je zegt, maar vooral door de plek van waaruit je spreekt.

Als ik terugkijk, is dat de verschuiving die voor mij alles heeft veranderd.

Volgens mij geldt dat trouwens voor veel meer dan alleen communicatie. We kunnen eindeloos lezen over geduld, verbinding of vertrouwen. We kunnen precies uitleggen wat die woorden betekenen en toch volledig vastlopen zodra we zelf geraakt worden. Dat is geen tekortkoming; het is simpelweg het verschil tussen iets begrijpen en iets doorleven.

Voor mij gebeurt begrijpen vooral in mijn hoofd.

Doorleven verandert de manier waarop ik in het leven sta.

Het zit in hoe ik luister, hoe ik reageer, hoe ik mezelf terugvind wanneer ik uit verbinding raak en hoe ik steeds opnieuw kan kiezen om weer aanwezig te zijn.

Mijn spons is nog goed gevuld.

Gelukkig maar.

Ik leer nog iedere week iets nieuws en ik hoop eerlijk gezegd dat dat nooit ophoudt. Maar tegenwoordig vertrouw ik veel minder op alles wat ik weet.

Ik vertrouw veel meer op de plek van waaruit ik aanwezig ben.

Dat is ook precies de reden dat ik het Proeflokaal ben begonnen.

Natuurlijk zullen we het hebben over theorie. Die helpt om woorden te geven aan wat je ervaart en maakt patronen zichtbaar. Maar de kern van de dag is niet dat je met nóg meer kennis naar huis gaat. De kern is dat je gaat ervaren wat er gebeurt wanneer je niet alleen begrijpt waar communicatie over gaat, maar er ook mee gaat oefenen.

We onderzoeken samen herkenbare situaties uit je eigen leven. We vertragen, oefenen, maken fouten, lachen daarom en proberen opnieuw. Juist in die ervaring ontstaat vaak iets wat geen boek, podcast of training je kan meegeven.

Het Proeflokaal van 29 oktober was binnen de kortste keren uitverkocht. Daarom heb ik besloten een extra editie te plannen.

Op 5 november ben je van harte welkom in Haarlem.

Tot 5 augustus kun je je inschrijven voor de super early bird-prijs van €44.

Dat kan HIER

Misschien hoef je je spons niet nóg voller te maken.

Misschien is het tijd om te ontdekken wat er gebeurt wanneer alles wat je al weet, langzaam onderdeel wordt van wie je bent.

Warme groet,

Tamara

Ps. Hier lees je meer van mij.