Puur Natuur

We lijken steeds beter te worden in het benoemen van onze verschillen. We spreken over generaties, culturen, genders, diagnoses, persoonlijkheden en politieke overtuigingen. We proberen elkaar beter te begrijpen door steeds nauwkeuriger te omschrijven wie we zijn. Dat heeft waarde. Ervaringen die lang onzichtbaar zijn geweest, krijgen eindelijk een stem.

Tegelijkertijd vraag ik me af of we onderweg iets uit het oog zijn verloren.

Hoe meer aandacht er uitgaat naar alles wat ons onderscheidt, hoe minder aandacht er lijkt te zijn voor wat we met elkaar delen.

Voor mij begint verbinding niet bij verschillen. Verbinding begint op een diepere laag.

Onder onze opvoeding, onze cultuur, onze overtuigingen, onze talenten, onze angsten en onze diagnoses leeft iets dat ieder mens gemeen heeft. Een laag die niet verandert wanneer je ouder wordt, een andere taal spreekt of de wereld op een andere manier verwerkt.

Iedereen verlangt naar veiligheid. Naar vrijheid. Naar betekenis. Naar rust. Naar gezien worden. Naar verbinding. Naar keuzevrijheid. Naar plezier. Naar liefde.

Dat zijn geen voorkeuren of idealen. Het is onze natuur.

Toch richten we onze aandacht vaak op iets anders.

We raken verstrikt in gedrag. In woorden die pijn doen. In meningen die botsen. In standpunten die steeds verder uit elkaar lijken te liggen. Daar voeren we onze gesprekken over. Daar proberen we oplossingen voor te vinden.

Geweldloze Communicatie nodigt uit om een laag dieper te kijken.

Welke behoefte probeert hier gehoord te worden?

Die vraag opent een totaal ander gesprek.

De boze collega verlangt mogelijk naar erkenning. De partner die zich terugtrekt zoekt rust of veiligheid. De puber die overal tegenin gaat wil meer autonomie. Het kind dat schreeuwt vraagt om gezien te worden. De ouder die uitvalt na een lange dag heeft behoefte aan herstel of ondersteuning.

Het gedrag verschilt.

De behoefte daaronder herkennen we allemaal.

Daar ontstaat voor mij de kracht van Geweldloze Communicatie.

Op het niveau van behoeften verdwijnen de hokjes naar de achtergrond. Dan doet het er veel minder toe of iemand autistisch is of neurotypisch, man of vrouw, jong of oud, hoog- of laagopgeleid. Die verschillen blijven bestaan en verdienen ook aandacht. Ze bepalen alleen niet of we elkaar kunnen begrijpen.

Behoeften vormen een taal die ieder mens vanaf zijn geboorte spreekt.

Dat maakt conflicten niet eenvoudig. Grenzen blijven nodig. Gedrag kan schadelijk zijn en verantwoordelijkheid blijft bestaan. Tegelijkertijd helpt het om te blijven zien dat achter ieder mens een behoefte leeft die probeert vervuld te worden.

Die gedachte geeft mij iedere keer opnieuw vertrouwen.

In een wereld waarin mensen steeds vaker tegenover elkaar lijken te staan, bestaat er ook een plek waar we elkaar altijd kunnen ontmoeten. Een plek die ouder is dan onze overtuigingen, onze cultuur, onze diagnoses en onze identiteit.

Puur natuur.

Wil jij mensen ook weer op die plek ontmoeten? Dat kan op de volgende manieren:

- Online tijdens de Empathie Gym op 3 september

- Tijdens het Proeflokaal in Haarlem op 5 november

- En in de online basiscursus Fundamenten die start op 9 november, waar de super vroege vogelprijs van €66 is geopend

Ik hoop je daar te zien!

Warme groet,

Tamara