De storm die wegvaagde
- Tamara Janmaat
- 30 jul
- 3 minuten om te lezen
De wind trok aan de bomen alsof hij iets recht wilde zetten.
Takken zwiepten alle kanten op. Regen sloeg tegen de ramen. Tuinkussens kozen onverwacht het luchtruim. Er was niets subtiels aan. De storm kwam niet vragen of het uitkwam. Hij was er gewoon.
En terwijl ik naar buiten keek, dacht ik aan iets wat minstens zo veel lawaai kan maken.
Ons hoofd.
Soms is het daar net zo onstuimig als buiten. Gedachten vliegen over elkaar heen. We voeren complete gesprekken met mensen die niet eens aanwezig zijn. We bedenken alvast de volgende ruzie. Of de verdediging. Of de verklaring waarom we eigenlijk gelijk hebben. We maken lijstjes van alles wat nog moet. We herhalen wat gisteren gebeurde. We voorspellen wat morgen mis zal gaan.
Voor je het weet, voelt alles belangrijk tegelijk.
En dan proberen we de storm vaak op te lossen door harder te denken.
Alsof nóg een gedachte eindelijk de gedachte gaat zijn die alle andere gedachten stil krijgt.
Dat gebeurt vrijwel nooit.
Ik vind het fascinerend hoeveel van onze binnenwereld bestaat uit aannames die we nauwelijks onderzoeken. "Hij bedoelde vast..." "Ze zullen wel denken..." "Ik had eigenlijk..." "Waarom doe ik altijd..." Binnen een paar minuten hebben we een complete roman geschreven. Inclusief hoofdpersonen, plotwendingen en een dramatisch einde.
Alleen vergeten we één klein detail.
We hebben de werkelijkheid nauwelijks geraadpleegd.
Dat is precies waar Geweldloze Communicatie voor mij zo'n verrassend effect heeft. Niet omdat het je leert positiever te denken of je gevoelens weg te poetsen. Integendeel. Het nodigt uit om juist nieuwsgierig te worden naar alles wat door elkaar heen loopt.
Wat heb ik eigenlijk gezien?
Wat heb ik daarvan gemaakt?
Wat voel ik nu echt?
En waar verlang ik eigenlijk naar?
Dat lijken eenvoudige vragen. Tot je ze serieus gaat beantwoorden.
Want ineens merk je dat boosheid misschien teleurstelling bedekte. Dat irritatie eigenlijk vermoeidheid was. Dat controle een poging bleek om veiligheid te vinden. Dat gelijk krijgen soms vooral een verlangen was om begrepen te worden.
De storm verdwijnt niet doordat je hem wegduwt.
Hij wordt rustiger doordat de wirwar langzaam uit elkaar wordt gehaald.
Alsof iemand een kluwen wol voorzichtig afrolt. Niet door eraan te trekken, maar door geduldig te kijken waar de volgende draad naartoe loopt.
Dat is misschien wel het mooiste aan dit proces.
Je hoeft jezelf niet te repareren.
Je hoeft alleen op te houden alles tegelijk vast te houden.
Steeds opnieuw merk ik hoe snel mijn hoofd verhalen maakt. Over mezelf. Over anderen. Over hoe iets hoort te gaan. Zodra ik die verhalen voorzichtig uit elkaar trek, blijft er vaak iets heel eenvoudigs over.
Een behoefte.
Rust.
Duidelijkheid.
Verbinding.
Ruimte.
Erkenning.
En opeens hoef ik veel minder hard mijn best te doen om mezelf of de ander te overtuigen. Want onder al dat lawaai zat nooit een ingewikkeld probleem te wachten.
Alleen een mens.
Dat betekent niet dat moeilijke gesprekken verdwijnen. Of dat verdriet oplost. Of dat conflicten ineens prettig worden.
Wel dat je ze vanuit een veel rustigere plek tegemoet kunt treden.
Niet vanuit de storm.
Maar vanuit degene die inmiddels heeft ontdekt dat een storm vooral heel veel losse luchtstromen zijn.
En luchtstromen kun je leren lezen.
De storm buiten trekt vanzelf weer over.
De storm binnen hoeft gelukkig ook niet eeuwig te blijven razen. Soms begint de stilte met één simpele vraag.
Wat gebeurt hier eigenlijk echt?
Zin om die storm eens samen te ontwarren?
Op 5 november organiseer ik opnieuw het Proeflokaal in Haarlem. Een dag waarop we niet alleen praten over Geweldloze Communicatie, maar er vooral mee oefenen. Je ontdekt hoe je de wirwar van gedachten, gevoelens, oordelen en behoeften stap voor stap kunt ontwarren, zodat er meer rust, helderheid en keuzevrijheid ontstaat. In jezelf én in het contact met anderen.
Tot 5 augustus kun je meedoen voor de super vroege vogel prijs van €44. Daarna geldt het reguliere tarief.
Lijkt het je fijn om een dag de tijd te nemen om nieuwsgierig te worden naar je eigen binnenwereld en te ervaren wat dat doet in je gesprekken? Dan ben je van harte welkom.
Ik zie je graag op 5 november!
Warme groet,
Tamara
