Interview
“En wat voelde je toen?”“Waarom deed hij dat?”“En wat heb jij toen gezegd?”“Hoe lang speelt dit al?”
Het klinkt geïnteresseerd. Misschien zelfs empathisch. En toch kan er tijdens zo’n gesprek langzaam iets geks gebeuren.
De één vertelt. De ander stelt vragen. Nog een vraag. En nog één. Voor je het weet zit je niet meer samen in een gesprek, maar in een interview.
Vragen zijn niet hetzelfde als nieuwsgierigheid
We hebben vaak geleerd dat vragen stellen een teken van interesse is. En natuurlijk kan een vraag voortkomen uit oprechte nieuwsgierigheid.
Alleen bepaalt een gerichte vraag óók waar het gesprek vervolgens naartoe gaat. Als jij vraagt: “Wat heb je toen gezegd?”, nodig je de ander uit om dáárover te vertellen.
Vraag je: “Waarom denk je dat zij zo reageerde?”, dan gaat de aandacht ineens naar de ander. Vraag je: “Wat ga je nu doen?”, dan zitten we alweer bij de oplossing.
Iedere vraag opent een deur. Maar terwijl jij die ene deur opent, blijven er tien andere dicht.
Misschien wilde iemand helemaal niet vertellen wat ze daarna heeft gezegd. Misschien zit de pijn in wat eraan voorafging. Misschien is er vooral boosheid. Of schaamte. Of opluchting. Misschien weet iemand zelf nog helemaal niet waar dit verhaal naartoe wil.
Daar kom je niet altijd achter door nóg een goede vraag te bedenken.
Het ongemak van even niets doen
Dit is een van de dingen die ik zo interessant vind aan Geweldloze Communicatie. Empathisch luisteren vraagt niet van je dat je het gesprek gaande houdt.
Je hoeft niet voortdurend iets nieuws aan te dragen. Sterker nog, soms ontstaat er juist ruimte wanneer jij even ophoudt met sturen.
Je kunt teruggeven wat je hoort.
“Je baalt hier echt van.”
“Het klinkt alsof je vooral behoefte had om serieus genomen te worden.”
“Je weet eigenlijk nog helemaal niet wat je hiermee wilt.”
En dan: stilte.
Geen volgende vraag die alweer klaarstaat. Geen zoektocht naar meer informatie. Geen poging om het verhaal logisch te krijgen.
Je blijft bij wat er op dat moment leeft.
Van interviewer naar luisteraar
Dat betekent trouwens niet dat vragen verboden zijn. Het verschil zit voor mij vooral in waar de vraag vandaan komt.
Wil ik iets weten? Wil ik het verhaal begrijpen? Wil ik een ontbrekend stukje informatie invullen? Of probeer ik contact te maken met wat er op dit moment in de ander gebeurt?
Bij Geweldloze Communicatie proberen we steeds weer terug te keren naar dat laatste. Naar gevoelens, behoeften en wat er werkelijk toe doet voor degene die tegenover ons zit.
Dat kan met een vraag. Maar heel vaak kan het ook zonder.
En daar kan iets veranderen: Een gesprek hoeft niet vooruit. Het hoeft nergens heen.
Soms is het al heel wat als iemand merkt: ik hoef hier niet het juiste antwoord te geven. Ik krijg de ruimte om te ontdekken wat ik eigenlijk zelf wil vertellen.
Zelf ervaren?
De komende maanden zijn er verschillende plekken om Geweldloze Communicatie niet alleen te begrijpen, maar vooral te oefenen:
5 november | Proeflokaal in HaarlemEen live introductiedag om te proeven aan Geweldloze Communicatie. Er zijn nog 4 plekken.
Vanaf 9 november | Fundamenten onlineDe online basiscursus Geweldloze Communicatie. Zes weken lang bouwen aan een stevige basis. Er zijn nog 6 plekken.
Januari | Basiscursus in AlkmaarIn januari start er opnieuw een live cursus Geweldloze Communicatie in Buurthuis Overdie.
Januari | Jaartraining in Haarlem + onlineVoor wie echt de verdieping in wil: een jaar lang oefenen en integreren, met 7 live dagen in Haarlem en 14 online sessies.
Alle data en mogelijkheden vind je in de agenda.
En voor wie deze winter liever lekker thuis blijft: er komt binnenkort ook weer een heerlijk winteraanbod waarmee je lekker vanuit huis aan de slag kunt. Dus hou je email in de gaten.
Vragen? Gewoon even ailen naar tamara@vrijcommuniceren.nl
Warme groet,
Tamara
