Tropisch Avontuur

Ik heb lang gedacht dat Geweldloze Communicatie vooral ging over gesprekken. Over beter luisteren. Minder oordelen. Duidelijker zeggen wat je nodig hebt. Allemaal waardevol, maar inmiddels zie ik dat vooral als de buitenkant. De echte ontdekkingsreis begint op het moment dat ik nieuwsgierig word naar wat er in mij leeft.

Dat klinkt voor veel mensen waarschijnlijk als geitenwollen sokken. Voor mij voelt het als een tropisch avontuur.

De meeste mensen bewegen zich door hun binnenwereld alsof ze iedere dag hetzelfde rondje door hun eigen woonwijk lopen. Ze kennen de route. Hier word ik boos. Daar trek ik me terug. Op die hoek ga ik uitleggen waarom ik gelijk heb. En als ik hier linksaf sla, ga ik pleasen. Het landschap is vertrouwd. Er valt weinig nieuws meer te ontdekken.

Onze binnenwereld lijkt alleen helemaal niet op een woonwijk.

Ze lijkt veel meer op een tropisch regenwoud. Een landschap dat voortdurend verandert. Achter iedere bocht ligt iets wat je nog niet eerder hebt gezien. Een rivier waar je niet omheen kunt. Een open plek waar ineens rust ontstaat. Een steile klim waarvan je je afvraagt waarom je eraan begonnen bent. Of een uitzicht dat je alleen bereikt omdat je besloot nog tien minuten langer door te lopen.

Gevoelens werken precies zo.

We behandelen ze vaak alsof ze het eindpunt zijn. Ik ben boos. Punt. Ik ben verdrietig. Klaar. We geven een gevoel een naam en denken dat we weten wat er aan de hand is.

Voor mij begint het avontuur juist op dat moment.

Boosheid blijkt regelmatig de ingang naar teleurstelling. Teleurstelling opent de deur naar een verlangen. Achter dat verlangen blijkt een behoefte te liggen die al veel langer aandacht vraagt. Soms ontdek ik dat ik helemaal geen boosheid voelde, maar spanning. Of verdriet. Of rouw. Het landschap verandert zodra ik bereid ben iets langer te blijven kijken.

Gevoelens zijn voor mij geen eindstation meer. Ze zijn wegwijzers.

Ze trekken mijn aandacht en nodigen me uit om verder te lopen. De echte schat ligt meestal een laag dieper: de behoefte die zich via dat gevoel probeert te laten zien. Een verlangen naar rust. Verbinding. Autonomie. Erkenning. Speelsheid. Veiligheid. Pas wanneer ik daar uitkom, begrijp ik waarom dat gevoel überhaupt op mijn pad verscheen.

Dat is misschien wel de grootste verschuiving die Geweldloze Communicatie me heeft gebracht.

Ik probeer gevoelens steeds minder te veranderen en steeds vaker te begrijpen.

Dat vraagt nieuwsgierigheid. Geen analyse, geen oordeel en ook geen haast. De bereidheid om nog één stap verder te zetten, zonder al te weten wat ik daar zal aantreffen. Juist dat maakt het zo avontuurlijk. Iedere ontdekking roept weer een nieuwe vraag op. Achter iedere behoefte blijkt weer een ander verhaal te liggen.

Soms is dat ongemakkelijk.

Er zijn gevoelens die ik liever oversla. Plekken waarvan ik hoop dat ze vanzelf verdwijnen als ik er snel genoeg langsloop. Toch liggen juist daar vaak de mooiste ontdekkingen verscholen. Een behoefte die al jaren om aandacht vraagt. Een grens die ik keer op keer negeer. Een patroon waarvan ik niet eens doorhad dat ik het iedere dag herhaal.

Die ontdekkingen blijven zelden zonder gevolgen.

Soms verandert er iets in een gesprek. Ineens hoef ik mezelf niet meer te verdedigen. Of ik spreek eindelijk een verzoek uit dat al jaren ergens vanbinnen lag te wachten.

Soms verandert een relatie.

Soms verandert de manier waarop ik naar mezelf kijk.

En af en toe verschuift mijn leven op een manier die ik nooit had zien aankomen. Eén inzicht blijkt genoeg om een heel nieuw pad te openen.

Misschien is dat wel waarom Geweldloze Communicatie me na al die jaren nog steeds blijft verrassen. Ik zie het allang niet meer als een manier om betere gesprekken te voeren. Het is een manier van leven geworden. Een uitnodiging om nieuwsgierig te blijven naar alles wat zich vanbinnen aandient.

Ik heb geen idee wat ik morgen tegenkom.

Een dichtbegroeid pad.

Een onverwachte rivier.

Een uitzicht dat alles in een ander perspectief zet.

En eerlijk gezegd hoop ik dat ik nooit aan het einde van dat regenwoud kom.

Nieuwsgierig geworden naar je eigen regenwoud?

In de zomereditie van De Communicatiecode neem ik je bijna acht weken lang iedere dag mee op zo'n ontdekkingsreis. Korte audio's, praktische oefeningen en vooral veel nieuwsgierigheid naar wat er in jou leeft. De zomereditie is nog tot en met 19 juli verkrijgbaar voor €66.

Wil je liever live ervaren hoe dat werkt? Voor €44 kun je je nog tot 5 augustus aanmelden voor het Proeflokaal Geweldloze Communicatie. Er is nog één plek vrij.

Tot daar,

Tamara