Ik dacht dat ik sneller ging. Maar ik raakte mezlf een beetje kwijt.

Een persoonlijk bericht dit keer, met een persoonlijk verhaal. Want ik ben recent weer opnieuw moeder geworden. Mijn vierde zwangerschap, mijn derde kind. En wederom een nieuwe versie van mezelf. Want zo ervaar ik dat na iedere geboorte (en te vroege geboorte). Iedere keer als ik geboorte geef, geef ik ook opnieuw geboorte aan mezelf.

En dat komt voor mij met nieuwe inzichten, groei, inspiratie en veel helderheid over wat daadwerkelijk belangrijk voor mij is. En met deze nieuwe inzichten hoop ik natuurlijk mijn werk ook te verrijken en daarmee ook jullie te inspireren.

Vandaag wil ik een belangrijke verschuiving delen en dat heeft te maken met beeldschermen, online programmas, grafisch computerwerk en de voor de meesten van ons inmiddels welbekende artificiële of kunstmatige intelligentie.

En om echt te kunnen delen wat dat allemaal met me doet, neem ik jullie eerst even terug in de tijd.

In september 1982 kwam ik ter wereld. Een vrijwel computerloze wereld voor de gewone vrouw. En een mobiele-telefoonloze wereld voor de meesten van ons.

Het was pas in 2001 dat ik mijn eerste Nokia 8210 aanschafte. Vlak daarna kocht ik ook een tweedehands laptop van iemand. Dat bleek pure oplichting, waardoor ik mijn projecten tijdens mijn studie op computers op de campus maakte.

De Academie van Bouwkunst, waar ik vervolgens mijn studie vervolgde, was de eerste keer dat ik een eigen computer gebruikte. Maar omdat ik er zo van genoot, maakte ik al mijn maquettes en modellen met de hand. En ook al was 3D-renderen al redelijk mainstream; mijn eindpresentatie bestond voor het grootste deel uit handschetsen, licht bewerkt met Photoshop in een collageachtige stijl.

Want daar hield ik van. Het was pure creatie. Puur makerschap.

Daarnaast heb ik mijn hele leven genoten van schrijven. Woorden op papier zetten, ermee spelen en bewegen. En ongeveer vier jaar geleden stond ik voor het eerst met mijn eigen spoken word op een podium.

Maar inmiddels precies één jaar geleden raakte ook ik besmet met het gemak van AI, en het gemak van templates waarmee je eindeloos veel materiaal kunt maken in enorm korte tijd.

Ik was nieuwsgierig hoe dat te gebruiken. En dat ben ik nog steeds.

Maar ik raakte mezelf er een beetje in kwijt. Mijn eigen stem, mijn eigen smaak, mijn eigen natuurlijke vrije vorm van schrijven en maken vanuit een plek diep in

mezelf.

Tamara de maker verdween op de achtergrond. Ze was er nog wel, maar ze gebruikte een rolstoel terwijl ze kon lopen. Een zwemband terwijl ze als een vis in het water is. Ze zat nog wel aan het stuur, maar zette vaker de automatische piloot aan. (Oké, nu hou ik op met metaforen, je hebt ’m.)

Ze was er gewoon niet helemaal.

Je zou kunnen zeggen dat mijn laatste bevalling mij met een flinke golf leven weer heeft schoongespoeld, wakker gemaakt en mezelf heeft laten zien.

En daarmee ben ik tot een groot inzicht gekomen; creativiteit, makerschap, vanuit de meest authentieke plek in mijzelf, is wat mij tot leven doet komen.

Alleen thuis aan mijn tafel in stilte, maar ook samen met anderen in een ruimte (en daarmee bedoel ik niet per se een Zoom-room).

Dingen maken en de wereld in brengen is waarvoor ik leef. In welke vorm dan ook. Vroeger waren dat gebouwen en gebieden. Later waren dat ook films en beelden. Altijd al waren er columns, poëzie en verhalen. En nu zijn er trainingen, oefenmaterialen, creatieve vormen om het leven mee te oefenen.

Oké, even to the point.

Mijn computer, Photoshop en AI gebruik ik nog steeds, maar mijn teksten komen van mij. Mijn inspiratie komt van buiten de digitale wereld. En mijn makerschap komt uit mijn hart en mijn handen.

Nog meer wil ik mensen ontmoeten in levende lijven.Waar ik dacht dat ik een streepje voor had met deze middelen, liet ik mezelf en echte verbinding achter.

Dus vanaf nu: Tamara opnieuw geboren. Naast Madelief en Pepijn nu ook met Kato aan haar zij. Terug naar de basis, terug naar de kern, en de automatische piloot een standje lager.

En om maar meteen (na dit manifest, dank voor het lezen tot nu toe) met de deur in huis te vallen; ik zou je graag ontmoeten.

Op 26 juni wel te verstaan in Haarlem bij het Proeflokaal.

Een dag die ik organiseer voor een kleine groep mensen waar je kunt proeven van echte verbinding in communicatie. Het is weer de eerste live training die ik geef na mijn verlof en ik heb er echt enórm veel zin in!

Hier lees je meer: https://www.vrijcommuniceren.nl/proeflokaal

De hele maand mei kun je met de code PROEF100 voor slechts €100 deelnemen. Ik hou het graag persoonlijk, dus er kunnen maximaal 12 mensen deelnemen.

Voor vragen hierover mag je me natuurlijk altijd een e-mail sturen.

Ik zie uit naar je aanmelding!

Groet,Tamara

Ps. Lukt het je niet om naar Haarlem te komen, maar wil je je hierin wel verdiepen? Dan is de 6-weekse online cursus Fundamenten misschien iets voor je. We starten op 18 juni en je kunt je deze maand nog aanmelden voor €120 met de code FUNDAMENT120.